رفتار کودک نسبت به ادرار و مدفوع تفاوتهایی دارد – از یک طرف، تربیت طفل برای ادرار کردن در توالت بمراتب مشکلتر و یا حداقل کُندتر از تربیت طفل برای اجابت مزاج است یعنی کنترل کردن و نگاه داشتن مدفوع برای هر شخص در هر سنی که باشد از نگاه داشتن ادرار آسانتر است.

در اکثر کودکان، در طی سال اول و چند ماهی از سال دوم، مثانه خود به خود و به طور خودکار، محتویات خود را مکرر تخلیه می کند ولی بعد از آن بتدریج ادرار را برای مدت زیادتری در خود نگاه خواهد داشت.

اغلب در حدود پانزده و هیجده ماهگی است که مادر برای اولین مرتبه با اعجاب و در نهایت خشنودی متوجه می شود، فرزندش در مدت دو ساعتی که خوابیده است به طور کامل خشک مانده و ادرار نکرده است. این مربوط به سعی و تلاش مادر در تربیت طفل نیست بلکه ناشی از رشد و نمو مثانه طفل است.

اگر چه مثانه خیلی از کودکان در 16 یا 18 ماهگی می تواند ادرار را تا مدت دو ساعت در خود نگاه دارد، ولی این بدان معنی نیست که طفل برای ادرار کردن تربیت شده است. اگر مادر یادش بماند و موقعیت شناس باشد، ممکن است بتواند چند مرتبه در روز و بموقع کودک را به توالت ببرد تا مثانه در آنجا خالی شود. ولی از یک طفل در این سن نمی توان انتظار داشت، تخلیه مثانه خود را به خاطر بسپارد و پُر شدن آن را خبر دهد.به نظر می رسد، کودک در این سن از این مطلب به اندازه کافی آگاه نیست. بعداز آنکه کودک توانست ادرار خود را کنترل نماید، تا چند ماه بعد نیز ممکن است هر چند وقت یک بار «اتفاقی» بیفتد و خودش را خیس کند. اغلب این اتفاقات مربوط به زمانی است که سرش به بازی گرم است و نمی خواهد بازی را – حتی به طور موقت – تعطیل کند.

عدم توانایی کودک برای ادرار کردن در خارج از منزل – طفلی در حدود دو سالگی، آن چنان نسبت به لگن یا توالت منزل خود عادت کرده است که هرگز قادر نیست در جای دیگری – در خارج از منزل خود – ادرار نماید. شما نمی توانید و نباید با اصرار و یا تحقیر و سرزنش، او را به این کار وادار نمایید. بالخره طفل، شلوار خود را خیس خواهد نمود ولی نباید مورد استهزا و سرزنش قرار گیرد. اگر مثانه طفل بشدت پُر و دردناک باشد،نه طفل می تواند ادرار کند و نه شما می توانید او را به منزل برسانید، در این صورت طفل را برای مدت نیم ساعت در لگن آب گرم قرار دهید. احتمال دارد این درمان مؤثر واقع می شود. به او بگویید، می تواند ادرارش را در لگن رها کند لذا زمانی که به مسافرت می روید، امکان وقوع این حادثه را به خاطر داشته باشید و اگر ضروری می دانید لگن مخصوص توالت طفل را همراه خود بردارید.

خشک ماندن در شب – بسیاری از والدین بی تجربه و حتی مجرب معتقدند، تنها عاملی که از ادرار کردن طفل در بستر، هنگام شب، جلوگیری می نماید و او را خشک نگاه می دارد آن است: والدین در ساعات آخر شب او را بیدار می کنند و برای ادرار کردن به توالت می برند. در حقیقت باید گفت هر وقت مثانه طفل به اندازه کافی بزرگ شد و رشد پیدا کرد، طفل خود به خود و به طور طبیعی هنگام شب خشک می ماند و بسترش را خیس نخواهد کرد مشروط بر اینکه طفل حالت عصبانی، عصیان و مخالفت نداشته باشد. این مطلب با توجه به واقعیتی به ثبوت رسیده است، یک درصد از کودکان حتی در دوازده ماهگی، با وجودی که مادرشان هیچ گونه کوششی برای تربیت آنها به کار نبرده است و با وجودی که در تمام مدت روز، خود را خیس می کنند، همیشه در شب خشک مانده اند و در بستر ادرار نمی کنند. علاوه بر آن عده زیادی از کودکان در انتهای سال دوم و یا ابتدای سال سوم، قبل از آنکه کنترل کاملی نسبت به مثانه خود در روز پیدا نمایند، در طول شب همیشه خشک می مانند. علت اینکه مثانه در موقع خواب بیش از روز و برای مدت بیشتری می تواند ادرار را در خود نگاه دارد، آن است که وقتی شخص آرام گرفته و خوابیده باشد، ادرار از کلیه ها خود به خود کمتر ترشح و در عین حال غلیظتر می شود.

اگر شش تا هشت ماه بعد از کنترل مثانه در روز، کودک خواست، شبها بدون پوشک بخوابد، از این تقاضا با خوشحالی استقبال کنید و اجازه دهید، خودش را امتحان کند.

منتظر برگشت باشید – تسلط بر اجابت مزاج و مثانه، بتدریج و گام به گام به دست می آید. در این مسیر گاهی توقف و برگشتهایی مشاهده می شود: ناراحتیهای عصبی، بیماری، مسافرت و تولد نوزاد جدید. این اتفاقات می تواند حتی در بچه هایی که کنترل کامل در مدفوع و ادرار داشته اند، اثر منفی بگذارد و کار را به عقب برگرداند. در صورت وقوع این حوادث از سرزنش و تنبیه کردن او به طور حتم پرهیز کنید و برعکس به او اطمینان خاطر دهید، این اتفاقات مسئله ای نیست و او دوباره کنترل خود را باز خواهد یافت و مانند بزرگسالان رفتار خواهد کرد.

http://www.koodakeman.com/Default.aspx